Restoratörün en başarılı işi çoğu zaman fark edilmez. Fakat vernik temizlendiğinde renk değişir, eksik alan tamamlandığında biçim yeniden kurulur ve çerçeve seçildiğinde bakış yönlendirilir. ‘Aslına döndürmek’ kulağa tarafsız gelse de hangi tarihsel anın asıl kabul edildiği her zaman bir karardır.nnÇağdaş koruma geri alınabilir malzeme, ayrıntılı belge ve yakından görülebilen rötuş gibi ilkeler geliştirerek bu gücü sınırlar.
Ama etik yalnız teknik kuralla bitmez. İzleyici hangi bölümün sanatçıya, hangisinin sonraki müdahaleye ait olduğunu bilmelidir. Restorasyon görünmez bir sihir değil, geçmişle yapılan ve sorumluluğu açıkça paylaşılması gereken bir yorumdur.
