Bir müze etiketi çoğu zaman ‘Sanatçı, tarih, malzeme’ düzeninde kesin bir hüküm verir. Oysa o birkaç satırın arkasında değişen atıflar, eksik belgeler, restorasyon bulguları ve birbirine katılmayan uzmanlar bulunabilir. Kesin dil, ziyaretçiye güven verir; aynı anda bilginin nasıl üretildiğini de saklar.nnDaha dürüst etiketler kararsızlığı başarısızlık gibi sunmak zorunda değildir.
‘Atölyesine atfedilir’, ‘yaklaşık 1630’ veya ‘son araştırmalar gösteriyor’ ifadeleri eseri küçültmez; araştırmanın canlı olduğunu gösterir. İyi müze yazısı yalnız cevabı vermemeli, cevabın kanıtını ve sınırını da sezdirerek ziyaretçiyi pasif alıcıdan eleştirel ortağa dönüştürmelidir.
