Beyaz duvar, eşit ışık ve sessizlik eserin kendi başına konuşmasını sağlıyor gibi görünür. Aslında bu düzen gündelik nesneleri, ticareti, emeği ve siyaseti kadrajın dışına iter. Bir nesne beyaz küpe girdiğinde yalnız görünür olmaz; önemli, korunmaya değer ve ekonomik olarak farklı bir sınıfa ait ilan edilir.nnBu mekânın avantajı yoğunlaşmadır: göz rahatlar, ayrıntı belirginleşir.
Sorun, yöntemin kendisini evrensel sanmasıdır. Her sanat beyaz sessizlik için yapılmadı. İyi sergileme tek bir nötr şablon aramak yerine eserin üretildiği ses, beden, topluluk ve mimariyle nasıl ilişki kuracağını düşünmelidir.
