Dâhi sözcüğü bir sanatçının olağanüstü kararlarını anlatabilir; fakat çoğu zaman sosyal bir ayrıcalığı da gizler. Büyük atölyeler yardımcıların elleriyle çalıştı, aile serveti eğitim zamanı satın aldı, eşler yazışmaları ve gündelik hayatı yönetti. Sonuçta tek imza kaldı ve onu mümkün kılan ağ arka plana çekildi.nnBu gerçeği söylemek Michelangelo ya da Picasso’nun yeteneğini inkâr etmek değildir.
Değeri daha doğru dağıtmaktır. Sanat tarihini yalnız zirve isimler yerine işbirliği, erişim ve görünürlük üzerinden okuduğumuzda ‘neden başka dâhi yoktu?’ sorusu değişir: Kimlerin çalışmasına izin verildi, kimlerin eseri korundu ve kimlerin adı kayda geçirildi?
