Eski bir tablonun koyu görünmesi her zaman ressamın seçimi değildir. Doğal reçinelerden yapılan geleneksel vernikler oksijen ve ışıkla yaşlandıkça sararıp kahverengileşebilir. Yüzeye yapışan kurum, toz ve geçmişteki aşırı temizlikler de açık-koyu dengesini değiştirir. Bu katmanlar özellikle mavi ve soğuk gri tonlarını bastırırken sıcak kahverengileri güçlendirir; resim yavaşça tek renkli bir ‘eski usta’ görünümüne bürünür.nnRestorasyon sırasında verniğin kaldırılması bu nedenle dramatik olabilir, fakat işlem basit bir temizlik değildir.
Konservatörler çözücü testleri, mikroskobik kesitler ve görüntüleme yöntemleriyle özgün boya ile sonradan eklenen katmanı ayırmaya çalışır. Amaç resmi yeni yapılmış gibi parlatmak değil, sanatçının kurduğu renk ilişkilerini zarar vermeden okunabilir hale getirmektir. Her temizlik geri dönüşü olmayan riskler taşıdığı için kararlar aşamalı alınır ve belgelenir.nnGörüntüleme koşulları da önemlidir.
Mum ışığında, kilisede ya da yüksek bir duvarda görülmek üzere tasarlanan eser bugünün beyaz müze salonunda farklı davranır. Caravaggio’nun karanlığı bilinçli bir dramaturjiyken, başka bir resmin karanlığı yaşlanmış verniğin sonucu olabilir. Sanat tarihindeki iyi bakış, ikisini birbirine karıştırmamayı gerektirir.
