Yapay zekâ milyonlarca görüntü arasındaki benzerlikleri hızla bulabilir, olası tarih ve üslup önerebilir, görünmeyen ayrıntıyı araştırmacıya işaret edebilir. Bu yetenek bakmanın bir bölümüdür: karşılaştırma. Fakat bir tablo karşısında bedensel ölçü hissetmek, tarihsel bir iddiadan sorumlu olmak veya kişisel hafızanın beklenmedik biçimde tetiklenmesi veri sınıflandırmasına indirgenemez.nnAsıl soru makinenin ‘sanat anlayıp anlamadığı’ değil, onun cevabına hangi yetkiyi verdiğimizdir.
Yapay zekâ kanonu mevcut arşivden öğrenirse eski dışlamaları büyütebilir; kesin konuşursa belirsizliği silebilir. En iyi kullanım hüküm veren otomatik eleştirmen değil, kaynağını gösteren, alternatif sunan ve insanı yeniden esere döndüren sorgulayıcı bir araçtır.
