Portre yalnız bir yüz kaydı değil, bakma hakkının düzenlenmesidir. Hükümdar çoğu zaman izleyiciyi sabitler; hizmetkârın bakışı yana çevrilir; çocuk masumiyet, tüccar güven, sanatçı zihinsel bağımsızlık gösterecek biçimde kurgulanır. Bu kodlar doğal değil, dönemsel beklentilerdir.nnYine de yüzler rollere tamamen teslim olmaz. Sıkılmış bir el, gerilmiş ağız veya kameradan kaçan göz resmî kimliğe direnebilir.
Portreye bakarken ‘bu kişi kim?’ sorusuna bir soru daha eklemek gerekir: Görülmeyi kim kontrol ediyor—model, ressam, sipariş sahibi mi, yoksa bugün biz mi?
