Kadın ressamların az olduğu iddiası, çoğu kez kayıtların nasıl tutulduğunu görmezden gelir. Eserler babaya, kocaya veya daha ünlü bir erkek ustaya atfedildi; imzalar okunmadı, ev içi üretim ‘zanaat’ sayıldı, akademiler nü model eğitimini kapattı. Böylece görünmezlik geçmişte bir anda değil, kuşaklar boyunca üretildi.nnBugünkü yeniden atıflar yalnız kayıp isimleri bir listeye eklemiyor.
Kalite, ölçek ve konu gibi ölçütlerin kimler tarafından belirlendiğini sorguluyor. Tarihi düzeltmek, her anonim eseri bir kadına vermek değildir; arşivi kuşkuyla okumak ve ‘kanıt yok’ denilen yerde kanıtın neden üretilmediğini araştırmaktır.
