Jean-Paul Marat, Fransız Devrimi’nin en sert ve en etkili seslerinden biriydi. Halkın Dostu anlamına gelen L’Ami du peuple gazetesinde yayımladığı yazılarla Jakoben çizginin radikal savunucularından biri hâline gelmiş, özellikle Jirondenlere karşı yürütülen politik mücadelede adı sık sık öne çıkmıştı. Sağlık sorunları nedeniyle uzun sürelerini banyo küvetinde geçirmek zorunda kalması, hem günlük yaşamını hem de ölüm anını tarihe kazıyan ayrıntılardan biri oldu.
13 Temmuz 1793’te Charlotte Corday, önemli bilgiler getirdiğini söyleyerek Marat’nın evine girdi ve onu küvetteyken bıçaklayarak öldürdü. Bu olay, devrim döneminin en sarsıcı suikastlarından biri olarak hafızaya yerleşti ve Marat kısa süre sonra devrim şehidi olarak anılmaya başlandı.nnEdvard Munch’un 1907 tarihli Marat’nın Ölümü yorumu, tarihsel olayı yalnızca belgesel bir sahne olarak değil, duygusal ve psikolojik bir gerilim anı olarak ele alır.
Munch, aynı konuyu farklı dönemlerde yeniden düşünmüş, özellikle aşk, kıskançlık, ölüm ve suçluluk gibi temaları işlediği sanat anlayışıyla bu sahneye kişisel bir yoğunluk katmıştır. Kompozisyonda Marat’nın bedeni, küvetin içinde neredeyse heykelsi bir ağırlıkla yer alırken, Corday figürü daha soğuk ve mesafeli bir duruşla karşıtlık oluşturur.
Sanat tarihçileri bu yapıtı, yalnızca bir tarih anlatımı değil, aynı zamanda güç, kırılganlık ve ölüm karşısında insan bedeninin savunmasızlığını vurgulayan modern bir yorum olarak değerlendirir. Munch’un sadeleştirilmiş mekân düzeni ve çarpıcı renk karşıtlıkları, sahnenin dramatik etkisini artırır; olayın gerçekçiliğinden çok, psikolojik izlenimi öne çıkarır.
Eser bugün Oslo’daki Munch Müzesi koleksiyonunda yer almaktadır.
