XIX asr oxirlarida Italiyada sanoatlashuv tezlashar ekan, shaharlardagi boylik va qashshoqlik o‘rtasidagi tafovut yanada yaqqol ko‘rina boshladi. Emilio Longonining 1894-yilda yaratilgan ushbu asari aynan shu ijtimoiy taranglikni bitta manzarada jamlaydi. Restoranning iliq va tartibli ichki qismida ovqatlanayotgan did bilan kiyingan juftlik va oynaning narigi tomonida, tashqarida ochlikdan holdan toygan bir odamning nigohi bir-biriga qarama-qarshi qo‘yiladi.
Hikoya faqat qashshoqlik manzarasi emas, balki zamonaviy jamiyat vijdoniga qaratilgan keskin savoldir: mo‘l-ko‘lchilik kimga tegishli, nega muhtojlik davom etadi?nnLongoni kompozitsiyani ataylab ikki qismga ajratib, ijtimoiy ziddiyatni ko‘zga ko‘rinadigan qiladi. Ichkaridagi obrazlarning xotirjamligi tashqaridagi odamning deyarli suyaklari bilinib qolgan tanasi va umidsiz nigohi bilan yanada keskinlashadi.
Bu yerda deraza faqat jismoniy chegara emas; u sinfiy ajralish, chetlatilish va yetib bo‘lmas farovonlikning ramzidir. San’atshunoslar asarda naturalistik kuzatuv va ijtimoiy tanqid uyg‘unlashganini ta’kidlaydi. Longonining maqsadi qashshoqlikni bezash emas, uni butun og‘irligi bilan tomoshabinga ko‘rsatish edi. Shu sababli figuralarning holati, yorug‘likdan foydalanish va makonning tuzilishi axloqiy taranglik yaratadigan tarzda qurilgan.nnAsar davrning sotsialistik va insonparvarlik ruhidagi qarashlari bilan ham bog‘lanadi.
Longonining ishchilar, kambag‘allar va shahar hayotining ko‘rinmas tomoniga qaratgan e’tibori XIX asr oxiri italyan san’atidagi ijtimoiy realizmning muhim namunalaridan biri sifatida baholanadi. Asardagi ochlik mavzusi faqat jismoniy yetishmovchilikni emas, balki ijtimoiy chetlanish va inson qadr-qimmatining ranjishini ham anglatadi. Shu jihati bilan rasm tomoshabinni hissiy munosabatga chorlar ekan, uni axloqiy mulohazaga ham majbur qiladi.nnOch qolgan odamning mulohazalari yoki Ijtimoiy ziddiyatlar bugungi kunda Italiyadagi Biella shahrida joylashgan Museo Civico’da saqlanadi.
Oradan yillar o‘tsa ham ta’sirini yo‘qotmagan bu asar ijtimoiy tengsizlik, qashshoqlik va hamdardlik haqida o‘ylashga undovchi kuchli san’at tarixiy hujjatdir.
